Od Rudara iz Kosovske Mitrovice do 17 klubova, evropskih terena, skoro 20 godina rada sa mladima i nove uloge fudbalskog agenta
Postoje fudbalske priče koje se mjere brojem utakmica, klubova, golova i trofeja. A postoje i one koje se mjere ljudima koje ste upoznali, generacijama koje ste odgajili i tragom koji ste ostavili iza sebe.
Priča Adisa Idrizovića pripada ovoj drugoj grupi.
To je priča o fudbaleru, treneru, učitelju fudbala, suprugu, ocu, bratu i, prije svega, dobrom čovjeku.
Čovjeku koji je gotovo cijeli svoj život podredio fudbalu, ali koji nikada nije zaboravio da je fudbal samo dio života, dok su porodica, poštenje, odgovornost i ljudskost njegove najveće vrijednosti.
OD CRNE GORE DO KOSOVSKE MITROVICE – SVE JE POČELO OD RUDARA
Adis Idrizović rođen je 27. septembra 1987. godine u Kosovskoj Mitrovici. Iako je život i fudbalski put vezao za Kosovsku Mitrovicu, Adis je porijeklom iz Crne Gore – iz Bijelog Polja, odakle potiču njegovi korijeni.
Upravo ta povezanost sa Crnom Gorom i Kosovom i Metohijom dio je njegovog identiteta i životne priče.
Njegova fudbalska priča počela je još 1997. godine, kada je kao dječak kročio na teren FK Rudar iz svog rodnog grada.
Tu su napravljeni prvi koraci.
Tu je zavolio fudbal.
Tu je naučio prve fudbalske lekcije.
I upravo će FK Rudar ostati mjesto kojem će se tokom čitavog života vraćati – ne samo kao bivši igrač, već i kao trener i čovjek koji je kroz klub ostavio trag u radu sa brojnim generacijama.
Od prvih dana bilo je jasno da Adis posjeduje ono što se ne može naučiti samo na treningu – karakter, upornost, odgovornost i ogromnu želju da napreduje.
PUT KOJI JE VODIO KROZ 17 KLUBOVA
Igračka karijera odvela ga je daleko od rodne Kosovske Mitrovice.
Nastupao je u čak 17 klubova, gradeći iskustvo u različitim fudbalskim sredinama Srbije, Crne Gore, Francuske i Njemačke, dok su njegovi korijeni ostali čvrsto vezani za Crnu Goru, odnosno Bijelo Polje, ali i Kosovo i Metohiju.
Nosio je dresove:
FK Rudar Kosovska Mitrovica, FK Mokra Gora Zubin Potok, FK Tutin, FK Jezero Plav, FK Otrant Ulcinj, FK Petrovac, FK Jedinstvo Bijelo Polje, FK Tekstilac Bijelo Polje, FK Bistrica Bijelo Polje, FK Beograd, FK Ribnica Kraljevo, FK Rudar Baljevac, Forbach, Oeting, Grundviller, Kalsbrunn i Diefflen 05.
Igrao je na pozicijama desnog i lijevog krila, kao i wing-beka.
Njegov zaštitni znak bila je brzina.
Izuzetna brzina, prodornost, igra jedan na jedan i sposobnost da po boku napravi razliku.
Svaki novi klub donosio je novo iskustvo, nove ljude i nove fudbalske lekcije.
A Adis je svaku od njih nosio sa sobom.
JEZERO IZ PLAVA – USPOMENA KOJA POSEBNO VRIJEDI
Kada se govori o njegovim najvećim igračkim uspjesima, posebno mjesto zauzima FK Jezero iz Plava.
Sa Jezerom je uspio da izbori plasman u Prvu ligu Crne Gore, što je predstavljalo jedan od najvećih trenutaka njegove igračke karijere.
U toj sezoni Adis je bio jedno od zaštitnih lica ekipe.
Važio je za jedno od najboljih i najbržih krila lige, a njegova brzina i prodori predstavljali su ozbiljan problem za protivničke odbrane.
Za dječaka koji je prve fudbalske korake napravio u Kosovskoj Mitrovici, a čiji su korijeni u Crnoj Gori, bio je to dokaz da se radom i upornošću može stići daleko.
UČIO OD VELIKIH FUDBALSKIH IMENA
Na svom fudbalskom putu imao je privilegiju da radi sa brojnim trenerima.
Posebno mjesto zauzimaju Izet Ljajić i Zoran Marec, ljudi koji su bili dio njegovog fudbalskog razvoja.
A onda su došla iskustva u Francuskoj i Njemačkoj.
U Francuskoj je imao priliku da radi sa Jeanom Fernandezom, velikim imenom francuskog fudbala i trenerom koji je tokom bogate karijere predvodio i FC Metz.
U Njemačkoj je sarađivao sa Dirkom Lottnerom, legendom njemačkog fudbala i FC Saarbrückena.
Rad sa takvim imenima za mladog fudbalera predstavljao je ogromnu školu.
Od svakog trenera ponio je nešto.
Od nekoga taktiku.
Od nekoga disciplinu.
Od nekoga odnos prema fudbalu.
A od svih zajedno – iskustvo koje će kasnije prenijeti na svoje igrače.
NAJSTARIJI BRAT I OSLONAC PORODICE
Ipak, kada se skine fudbalski dres, iza Adisa ostaje još jedna, mnogo dublja priča.
Adis je najstariji od četvorice braće – Adisa, Jasmina, Anisa i Mirze.
Još kao mlad ostao je bez oca.
Uz svoju majku, koja mu je bila i ostala velika životna snaga, Adis je zajedno sa braćom prolazio kroz najteže trenutke i odrastanje.
Kao najstariji, rano je naučio šta znače odgovornost i briga za porodicu.
Danas je posebno ponosan na svoju majku, ali i na svoju braću.
Sva četvorica ostali su vezani za fudbal i sport. Postali su treneri, pedagozi, sportski radnici i, što je Adisu možda najvažnije, dobri i uzorni ljudi.
Brojne generacije mladih prošle su kroz njihove ruke.
A najmlađi brat Mirza i danas nastavlja profesionalnim fudbalskim putem u Evropi, čuvajući porodičnu fudbalsku tradiciju.
Za Adisa je to uspjeh veći od bilo kog trofeja.
2007. GODINA – POČETAK JEDNE NOVE KARIJERE
Iako je još uvijek gradio svoju igračku karijeru, Adis je već tada pokazivao osobine koje će ga kasnije odvesti u trenerski posao.
U februaru 2007. godine njegov sugrađanin i tadašnji direktor kluba Zlatomir Radović prepoznao je u njemu ono što je smatrao najvažnijim – odgovornost, ozbiljnost, disciplinu i prirodan autoritet.
Zbog toga mu je ukazao povjerenje i postavio ga na mjesto trenera mlađih kategorija.
Bila je to odluka koja će promijeniti njegov život.
Od februara 2007. godine pa sve do danas, 2026. godine, Adis je neprekidno vezan za trenerski posao.
Gotovo 20 godina rada sa mlađim kategorijama.
Istovremeno je još nekoliko sezona nastavio i svoju igračku karijeru, pa je praktično živio dvije fudbalske priče u isto vrijeme – kao igrač na terenu i trener pored njega.
TRENER KOJI UČI DJECU FUDBALU, ALI I ŽIVOTU
Kroz njegove treninge prošle su brojne generacije.
Neka djeca ostala su u fudbalu.
Neka su otišla drugim životnim putevima.
Ali ono što Adis smatra najvažnijim jeste da su kroz sport naučili šta znače rad, disciplina, poštovanje, odgovornost i zajedništvo.
Za njega trener nikada nije bio samo čovjek koji postavlja taktiku.
Trener je učitelj.
Pedagog.
Autoritet.
Ali prije svega – primjer.
Zato mu je možda najveći ponos kada sretne nekog od svojih bivših igrača i vidi da je postao dobar čovjek.
Jer rezultat utakmice traje jedan dan.
Trofej se čuva godinama.
Ali ono što usadite djetetu može da traje čitav život.
OD IGRAČA I TRENERA DO FUDBALSKOG AGENTA
Adis ni danas ne planira da se udalji od fudbala.
Naprotiv.
Nedavno je napravio još jedan korak i postao fudbalski agent, priključivši se menadžerskoj agenciji.
I tu želi da nastavi ono što radi gotovo dvije decenije – da pomaže mladim fudbalerima.
Njegov cilj nije samo pronaći igraču klub.
Želi da što više djece usmjeri na pravi put, da im pomogne da donesu dobre odluke, da ih zaštiti od pogrešnih izbora i da im svojim iskustvom pokaže kako se fudbalski put gradi.
Kao igrač upoznao je fudbal iznutra.
Kao trener upoznao je potrebe djece i njihov razvoj.
A danas, kao agent, želi da sve to iskustvo stavi u službu mladih fudbalera.
To je prirodan nastavak njegovog dosadašnjeg rada.
NAJVEĆI TROFEJ – PORODICA
Ipak, iza svih njegovih fudbalskih uloga nalazi se ono što mu je najvažnije – porodica.
Adis je danas ponosan suprug i otac troje djece.
Pored divne majke, divne supruge i trojice braće – Jasmina, Anisa i Mirze – njegova najveća svakodnevna radost su upravo njegova djeca.
A fudbal, naravno, nije zaobišao ni novu generaciju porodice Idrizović.
Od troje djece, Adis ima dva fudbalska nasljednika.
Sin je već krenuo njegovim fudbalskim stopama.
A posebno mjesto zauzima njegova ćerkica, koja takođe igra fudbal i koju Adis sa posebnim ponosom naziva svojom pravom nasljednicom.
Možda će jedno od njih jednog dana obući dres velikog kluba.
Možda će ih život odvesti nekim drugim putem.
Ali od svog oca već sada imaju ono najvažnije – primjer.
Primjer čovjeka koji ih uči da se u životu mora raditi, biti pošten, poštovati druge i nikada ne zaboraviti svoje korijene.
UZORNI MITROVČANIN – ČOVJEK PRIJE SVEGA
Kada se pogleda cijeli životni i sportski put Adisa Idrizovića, teško ga je svesti samo na statistiku.
17 klubova.
Pet evropskih fudbalskih sredina.
Igračka karijera na krilnim pozicijama.
Plasman u Prvu ligu Crne Gore sa Jezerom iz Plava.
Rad sa velikim fudbalskim imenima.
Skoro dvije decenije trenerskog rada.
Generacije mladih fudbalera.
Nova uloga fudbalskog agenta.
Ali iznad svega – porodica.
Adis Idrizović je uzoran građanin Mitrovice, vrijedan i pošten čovjek, dobar muž, sjajan otac, brat, trener, učitelj fudbala i, prije svega, čovjek.
Rođen i životom vezan za Kosovsku Mitrovicu, a porijeklom iz Crne Gore, iz bjelopoljskog kraja, Adis je kroz svoj životni put spojio dvije sredine koje su obilježile njegov identitet, odrastanje i fudbalsku karijeru.
Čovjek koji nije zaboravio odakle je krenuo.
Čovjek koji je svoj život vezao za fudbal, ali je kroz fudbal učio druge mnogo važnijim stvarima.
Od dječaka koji je 1997. godine prvi put zakoračio na teren FK Rudar, do čovjeka koji danas, gotovo tri decenije kasnije, stoji uz nove generacije.
Od igrača koji je jurio protivničke bekove po krilima, do trenera koji danas juri – ne rezultate, već priliku da svakom djetetu pomogne da postane bolje.
Od mladog fudbalera koji je odlazio u Evropu, do čovjeka koji danas želi da mladima otvara vrata evropskog fudbala.
I zato njegova priča nije samo priča o fudbalu.
To je priča o porodici, odrastanju, odricanju, radu, odgovornosti, prijateljstvu i ljudskosti.
Jer klubovi, utakmice i rezultati ostaju zapisani u statistici.
Ali ono što ostaje u ljudima jeste trag koji ste ostavili iza sebe.
A Adis Idrizović taj trag već gotovo tri decenije ostavlja.
Na terenima.
U svlačionicama.
Na treninzima.
U svojoj porodici.
I u generacijama djece koje tek dolaze.
Fudbal mu je dao mnogo.
Ali Adis je, čini se, još više dao fudbalu.
Lejla Kalač Nurković
